دلم هوای یه رویارویی رویا گونه داره،با کی و کجاشو نمیدونم،فقط اینو میدونم که یه رویارویی بعضی وقتا میتونه تسکین بده ومن به شدت نیازمند تسکینم... شاید بنظر نرسه اندازه محالیتش ،اما تصور کنین مثلا پریزنر رو توی یه عصر که دارین قدم میزنین در حال سوت زدن ببینین،این دقیقا از جنس همون چیزیه که دلم میخاد، دلم میخاد والس مشهور شوستاکوویچ رو تویه یه پارک هوم هوم کنم،دلم میخاد سونات مهتاب بتهوونو با پاهام رو آسفالت بکوبم،دلم میخاد آداجیوی آلبینونی رو اجرای زنده ببینم،دلم میخاد یکی از والسای فرانتز لیست رو با چشمای بسته اینقدر بشنوم تا خابم ببره،دلم بیزت میخاد شدیدا،دلم پریزنر میخاد...این همون رویاروییه که دلم میخاد...